.

8.Uitgestapt

Het is nu 11.02 uur, de day after. Mijn voeten zijn dik, ik strompel wat door huis, maar ach, wat geeft het allemaal,we kijken terug op een geweldige 4Daagse. Het is er na 28 jaar wonen in deze regio eindelijk van gekomen! (zie ook http://j-apps.wegenerweb.nl/bladerbarebijlages/4-daagse , pagina 43 voor wie het nog niet gezien heeft).

De 4Daagse heeft me helemaal ingepakt. Een groot volksfeest (waar ik wel het meest van genoten heb) en een sportieve prestatie (voor mij zwaarder dan een hardloop-marathon >>niet gedacht van die wandelaars…haha..) Volgend jaar weer dan? Nee, dat niet. Hardlopen blijft toch mijn passie en volgend jaar zijn er weer andere doelen. Eén keer maar nooit meer? Nee, dat ook weer niet. Ik sta nog wel een keer aan de start. Met m’n kleinzoon ofzo :) 

Tot dan, groet en bedankt voor al jullie hartverwarmende reacties (incl de liedjes van Hillie!)

Bas en Gerrit Jan.

 

7.Stappen op de Gladiola

Gerrit Jan Griepsma (51)  is eindredacteur van dé Zondagkrant Nijmegen en de Koerier Beuningen en loopt dit jaar voor het eerst de 4Daagse, samen met zijn zoon Bas (23).

De tweede dag is het zwaarste, zeggen ze. Als je maar over de heuvels in de derde dag heenkomt… De laatste dag, ach dan word je gedragen. Die is makkelijk. Nou, het zal wel, maar dat gold niet voor mij. Voor Bas wel trouwens. Ik heb woensdag een blessure (-tje toen nog) opgelopen. Boven op mijn voet, daar waar het been overgaat in de voet was het een beetje geirriteerd. Donderdagmorgen de eerste twee uur waren daardoor heel pijnlijk. Na 6 paracetamol (nee, niet in 1 keer, maar wel in twee uur) ging het opeens weer goed. Stevig doorgestapt, niks geen last meer van. ’s Avonds toen ik mijn sokken uitdeed zag ik dat de enkel van mijn linkerbeen helemaal dik was. De masseur wist er raad op: mijn grote teen bewoog bijna niet meer waardoor ik slecht afwikkelde. Met een pijnlijk duw op een drukpuntje onder de voet bewoog de teen weer goed. Maar het leed was al geschiet, zo merkte ik vanochtend. Ik heb een lading ibuprofen weggewerkt en de op hol geslagen Bas af en toe wat getemperd. (Ja Bas, na het fietsen ben je me nu na al die trainingsloopjes en 3 dagen 4Daagse op de 4e dag van de 4Daagse ook in het wandelen de baas.) Afzien dus, maar dankzij de pillen kon ik toch genieten. Tot aan Malden niet zo als de vorige dagen, maar goed, m’n dosis genieten was al ruimschoots gehaald deze week!
Na 4 1/2 uur wandelen zakte ik neer op een stoel van Lyda en Harry, die samen met anderen in een prachtige boerderij iets voorbij Gassel wonen. Op dat punt lopen de 50 en de militairen voorbij en zij zorgen jaarlijks voor hen. Ook voor ons dus!

Daarna kon ik er wel weer even tegen. We hielden de ferme pas erin, maar ik sloot me wel een beetje af van de buitenwereld met mijn muziek. De enthousiaste mensen in Beers, Vianen en Cuijk konden me niet zo boeien dit keer, ik had de handen vol aan mezelf. Bas was voor mij een baken. Ik probeerde bij hem te blijven. Ik had toch al gemerkt dat langzamer lopen ook niet echt opschoot. Het leek echter wel of hij steeds weer wat sneller ging als ik weer naast hem liep. vastbijten, geen kopwerk, maar in het ‘wiel’ blijven hangen! De oude doos van mijn MP3 ging open en daar kwam o.a. Kraftwerk met Autobahn uit (ben je toch weer 22 minuten onder de pannen, luister maar: http://www.youtube.com/watch?v=DPRJOCqkl_Y )

Door al die stilte heb ik weinig spannends te vertellen tot Malden. Zielig verhaal? Tja, mag ik even?

In Malden dacht ik bij mezelf: weg met die muziek, kijk om je heen. Geniet! Al die mensen kregen me te pakken. Het allermooiste van de 4Daagse: al dat publiek! En wij. Samen maken we deze week. Ik heb regelmatig gezegd deze week: wat ben ik blij dat u er bent…, waarop ik steevast het antwoord kreeg: en wij dat u hier bent. Ja, samen maken we het gezellig kraaide ik terug.

Eigenlijk begint de Gladiola in Malden al. Het is één langgerekte erehaag tot aan de finish op de wedren. We deden veel langer over de laatste 7-8km dan gedacht. Wat was er veel moois te zien, zoals b.v. patienten van het Radboud in bed langs de weg. Trotse moeders die werden begeleid door hun  jonge dochters die zo maar even 30 of 40 km wandelden. En Patty, een vriendin van Bas die ons inhaalden met eerste biertje, Rob en Jose, die ons een veel lekkerder knuffel gaven dan Ruud. En als klap op de vuurpijl: Yvon, Meike. Marijke en Ylvie die de laatste 500 m met ons meeliepen. En hoe!

Yvon had een spandoek gemaakt (’ik zat gisteren maar te wachten tot je naar bed ging’) waaronder wij onze 4Daagse afsloten. Harm Edens van Omroep Gelderland maakte er meteen gebruik van door ons live op Omroep Gelderland te interviewen. Zaterdag vanaf 12.00 uur herhaling van de hele intocht op die zender.

Ik vertelde dat ik blij ben met zo’n zoon waarmee ik dat samen kan doen. Harm: ‘dat wil toch elke zoon horen!’ Natuurlijk, en elke vader wil horen dat je zoon het fijn heeft gehad met je. Bedankt Bas, we hebben samen een superweek gehad!!

Morgen nog een uitgeleide uit deze blog voor mijn trouwe lezers

En een beter zicht op (het beperkte aantal) foto’s van deze week: https://picasaweb.google.com/plauwster/4daagse

 

 

6.Stappen HC

Gerrit Jan Griepsma (51)  is eindredacteur van dé Zondagkrant Nijmegen en de Koerier Beuningen en loopt dit jaar voor het eerst de 4Daagse, samen met zijn zoon Bas (23).

Goedemorgen! Het 3.11 uur, het begin van de laatste dag. Een mooie tijd om even terug te blikken op gisteren.

Dit is ons dagschema: 2.50 de wkker, ontbijt (ik, Bas niet, hij eet een banaan in de auto). Half 4 in de auto, met een gangetje van 100, 120 op de rechte einden naar de benenestad waar de bezoekersvergunning van Riekie ligt te wachten. Bezoekerskaartje (2 euro). Bij bas achterop de fiets naar de start. 4.10 starten (na 10 min wachten). Lopen tot een uur of kwart voor 8, koffie half uurtje, lopen tot 11 uur, koffie (het liefts de espresso van de zwarte tuktuk), finishen om 2.15 (di), 1 uur (wo) en 1.45 (do). Biertje, nog één. Naar huis, douchen, naar de massage, 4.15 retour. Eten, daarna Tour de France kijken (die ik heb stilgezet…), blog maken als het meezit, 2x 4Daagesjournaal kijken (KRO + OG), slapen.

Die Tour kijken is heerlijk. Ik snapte Andy Schleck gisteren goed. Hoe het voelt om de HC col op te moeten en door te willen zetten. Maar hij had niet wat wij bij elke heuvel wel hadden: een peleton mariniers, commando’s, luchtmobieles: strak in een straf tempo, liedje erbij en dan meezingen en er naast lopen, je bent heel snel bij de top!

het wordt niet uitgebreid deze blog, nog een paar minuten met de laatste slokken koffie en dan tandenpotesen en in actie voor de laatste dag! Ik heb er zin in, dwz dat het afgelopen is! het is geweldig, we hebben weer met volle teugen van elke minuut genoten, maar ik ben ook blij dat het klaar is!

 Genoten, want was het weer mooi gisteren. Prachtig weer, droog (ja, wij wel, kwestie van doorlopen ) het mooiste parcours en een super Groesbeek: van Breedeweg tot eind 7heuvelenweg: tuinstoelen, campers, DJ’s, bandjes, veel free hugs >> geweldig!

Bij de finish stond Ylvie te wachten, de vriendin van Bas.
Hij komt er wel morgen, want ze bleef gezellig slapen, stopte hem om 7 uur in bed en staat straks op de Via Gladiola, net als Yvon, Meike, vriendin Patty, vrienden Rob en José, schoonouders van Meike en meer en nog veel meer!!

Tot vanmiddag, groet

.

.

.

.

.

5.Natte stappen in stilte

Gerrit Jan Griepsma (51)  is eindredacteur van dé Zondagkrant Nijmegen en de Koerier Beuningen en loopt dit jaar voor het eerst de 4Daagse, samen met zijn zoon Bas (23).

Gelukkig, de regen kwam toch
Op deze tweede dag gingen de pocho’s van de Blije Dries tot voorbij Niftrik aan. Het stilste stuk; wat missen we het publiek. De blik naar buiten om energie te tanken bij al die enthousiaste mensen keert naar binnen, nog benadrukt door de capuchon van de poncho. Dan uit arren moede ook maar een muziekje op, waarmee de stilte compleet werd. wat een andere dag dan gisteren waarin we 50 km lang op al die leuke mensen werden getrakteerd. maar gelukkig, Wijchen en Beuningen maken alles goed, wat een feest. Vandaag een verslag van weinig woorden en veel beelden:

4 uur. Lekker fris, goed geslapen. De massage heeft wonderen verricht, we voelen ons prima.

 Nog even wachten op onze start. Het is warm, het belooft een mooie dag te worden. Omroep Gelderland beloofde zon en 22 graden. Buienradar die dinsdagavond nog regen voorspelde gaf ook 0 mm aan!

 Ons polsbandje wordt gescand, we zijn gestart!

We worden net als gisteren weer uitbundig uitgezwaaid door de feestgangers. Wat een prachtig moment! Het was nu wel snel voorbij, omdat we meteen links richting Heyendaalseweg gaan.

 

 

 

 

 

 

 

 

Regen! 

 

Na stevig doorstappen koffie in Balgoij! 

De stille tocht over de dijk en langs het spoor naar Wijchen.

 

Heerlijk, terug in Wijchen. Al ‘ons’ publiek heeft op ons gewacht. De energie komt in grote doses terug en de poncho blijft uit!

 

 

 

 

 

 …en brengen ons naar een supergezellig Waterkwartier.
 

 

 

 

 

 

  

 We zien er blij uit, dat zijn we ook, maar we zijn wel ff kapot. De 4Daagse begint nu serieus te worden! Tot morgen…
 

  

4.Zonnige stappen -wat nou slagregens?-

.

Gerrit Jan Griepsma (51)  is eindredacteur van dé Zondagkrant Nijmegen en de Koerier Beuningen en loopt dit jaar voor het eerst de 4Daagse, samen met zijn zoon Bas (23).

.‘Slagregens’, zei Fons de Poel gisteravond tijdens ‘Het gevoel van de 4Daagse’, elke avond om half 8 bij de KRO op ned 1. ‘Een 4Daagse die geteisterd wordt door slecht weer’, te horen op Omroep Gelderland, in haar 4Daagse journaal ook om half 8 op Omroep Gelderland. Alleen Jules Geirnaart (of zoiets) tijdens ‘Het gevoel van’  was net zo reeeel gisteren als ik op het eind van mijn blog. Toen Jules uitgesproken was durfde Erwin Krol met z’n dramatische gepiep niets meer te zeggen. Maar alleen dinsdag en vanaf 14 uur zou het toch wel flink gaan regen, zo waarschuwde Erwin. Al wat gezien? Ik niet!

Het was een superdag. Ik heb van elke minuut genoten. Poeh, vroeg op. Dat is even wennen. Zo’n eerste nacht slaap je natuurlijk niet veel. Precies in het startschot sloten we ons aan in de rij om ons een kwartier later uitbundig te laten uitzwaaien door de feestgangers. Echt gewelding, wat een sfeertje! De temperatuur was al goed om die tijd. Het gejuich van de enigzins aangeschoten feestvierders, de eerste stappen, de drumband en het laatste halve donkere uur van de nacht gaf een heel mooi tintje aan dit vertrek. Dat publiek bleef geweldig, echt 50 km lang. Midden in de nacht versierde straten in Lent, mensen om half 5 in hun tuinstoel buiten met biertje of koffie, muziek, veel en hard, je hebt zoveel te zien en te horen dat je bijna vergeet dat de kilometers ondertussen onder je vandaan vliegen. Het publiek, maar ook de medewandelaars. Even een praatje, een minuutje, soms een kwartiertje samen op lopen, kei-gezellig. Wat mensen uit Gelderland niet hebben, dat hebben Friezen wel: ze laten met vlaggetjes en T-shirts zien dat ze uit het land van de pompebledden komen. Ik ben er gevoelig voor, natuurlijk, ben ook een geboren Fries en dat voelt nog steeds zo van binnen. Ook in een enkele woordje valt het op. ‘Dat heb je goed gedaan. Ja, dat dacht ik…’, hoorde ik naast me. ‘Uit het noorden zeker?, informeerde ik? De dame met het friesisme in haar taal bleek een Brabantse, maar haar Friese man liep naast haar. ‘Goh, toch meer van mij overgenomen, dan ik gedacht had’, zei hij blij. We kletsen wat tot Huissen waar we de eerste koffie dronken. Met appelgebak, nou ja, dat hoopten we. Die 4daagse komt toch niet voor het eerst daar langs zou je zeggen, maar de bediening op het overigens supergezellige terras viel niet mee. Toen de koffie al 10 min op was, besloten we zonder gebak verder te gaan. Worden we al moe? Nee, niets aan de hand. Er is geen ellende te melden op deze prachtige eerste dag. Nou ja, de drukte vanaf Elst dan, maar ach, het is geen wedstrijd, dus een beetje oponthoud is prima, maar ik vond het wel vervelend dat je op de dijk naar Lent niet meer een lekker tempo kon volhouden. Te vol.

En met Bas? Helemaal goed. ‘Nog nooit zo’n lekker 50 km gelopen’, glunderde hij. In zo’n peloton zijn we, nou ja ik vooral geef ik toe, een beetje hyper. De hele dag lol maken. Om de een of andere reden was ik helemaal in mijn element, terwijl ik op feestjes enzo helemaal verlegen een beetje stil kan zijn.

Alex Janssen, de plaatselijke massage-goeroe van Millingen had het goed geregeld. Drie tafels in de kantine van de plaatselijke SC, dus we konden zo aanschuiven om ons te laten prepareren voor de volgende dag. Bas werd onder handen genomen door de iets jongere Carmen. Je kan het slechter treffen. Ik door de iets oudere (dan mij) Antoinette -wat dan ook weer veel beter is- voor iedereen enzo. haha.

Goed, na wat strubbelingen met deze blog genoeg tijd achter computer gezeten, dus nu richting de 4Daagsejournaals en naar bed. Morgen weer vroeg op. Het weer morgen, tja het lijkt er op dat we het niet helemaal droog gaan houden: http://www.buienradar.nl/weersverwachting-per-plaats.aspx?naam=nijmegen&type=tekst&modus=uur&lat=5.86&lon=52.19

We zullen zien. Tot morgen, rond 18.30 uur.

PS: antwoord op vraag van Sigrid: mijn loopnummer is 170465, maar ik denk dat alleen de proefpersonen met een nieuw registratieysteem gevolgd kunnen worden.

 

3.Stappen voor de drempel.

Gerrit Jan Griepsma (51)  is eindredacteur van dé Zondagkrant Nijmegen en de Koerier Beuningen en loopt dit jaar voor het eerst de 4Daagse, samen met zijn zoon Bas (23).

.

 Nog één nachtje slapen. Begint nu een beetje te kriebelen. Ik was net in de stad om mijn polsbandje op te halen. ‘t Is een beetje ouderwets hoe de 4daagse het organiseert vergeleken bij hardloopwedstrijden, maar aan de andere kant: je komt wel vast in de sfeer.

De dames die me hielpen met mijn inschrijving hadden niet veel te doen, ik kon zo doorlopen. En toch waren ze op één na wat ongeduldig. Ik gaf mijn bewijs van inschrijving aan de dame met het scanapparaat (zou hij het morgen doen bij de start?), ze keek me even ongeduldig aan en zei ‘ID?’. Oh ja, die moet ik ook laten zien. Stel je voor dat iemand anders er met mijn inschrijving er vandoor gaat. Het was goed, zei ze. Gelukkig maar, haha, ik ben wie ik ben.

‘Hoe gaat het morgen bij de start, moet ik er echt zijn om 4 uur?’ Ik zag de scenario’s al voor me. We mogen parkeren op een bezoekersplek bij Riekie, een vriendin van Yvon die in het centrum woont. Maar ja, misschien toch een plekje zoeken, een kaartje halen en dan net 5 minuten te laat. Ze zijn zo streng bij die 4Daagse…
Gelukkig richtte de aardige mevrouw die wel wat tijd had zich tot mij. ‘Ja, u kunt wel merken, dit is mijn eerste keer’, verexcuseerde ik mij. ‘Geeft niks hoor’, stelde ze me gerust. ‘Tot kwart voor 5 mag je starten.’ Ik keek om me heen. Ze begreep het. ‘Daar is de start, maar maak je niet druk, om die tijd van de dag lopen alle mensen naar de start, anderen zijn hier niet.’ Ze gaf me de knipkaart voor de eerste dag. ‘Dit is voor onderweg, aan het eind van de dag lever je dat hier weer in en dan krijg je de kaart voor de tweede dag. Op de vierde dag ligt dan de koninklijke onderscheiding voor je klaar’, zei ze met een lach. ’Oh, dus ik kom gewoon elke dag terug bij u’, vroeg ik opgelucht. ‘Nee, ik sta op het parcours, ik help hier alleen even, maar het komt vast goed’, glimlachte ze.

Het was gisteren nog even spannend of het wel goed zou komen. Zaterdagavond was Bas op bezoek om nog even de laatste details van het strijdplan door te spreken :). We aten en dronken lekker, samen met Yvon, schoonvader, m’n dochter Meike en de liefdes Ylvie en Patrick. (Heerlijk om het samen zo goed te hebben.) Ik heb mijn schoonvader van 91 (!) nog even aangemoedigd om zich volgend jaar ook in te schrijven, maar hij sprong niet meteen op van enthousiasme. ‘Je haalt de krant’, beloofde ik hem. ‘Dit jaar is de oudste wandelaar 89, dus het is nieuws als je je inschrijft.’ Nou, hij kon niets beloven, eerst maar eens zien… 
We brachten hem naar huis in Eindhoven en op de terugweg kreeg ik steeds meer buikpijn. Terug thuis nog even een biertje? Nee, zelfs een kopje thee ging er niet meer in en om kwart voor 3 stond ik boven een emmer de smakelijke maaltijd via de verkeerde weg naar buiten te werken, om even later de rest van de maaltijd via wel de juiste weg maar niet in de juiste vorm, ook te verwijderen. Tjonge, ik ben nooit ziek en nu dit. De hele zondag een beetje vaag voor me uitgekeken, maar gelukkig tegen de avond bloeide ik weer wat op en ging er weer een boterham in.
‘Straks moet ik alleen lopen’, piepte Bas. ‘Ach, jongen, niks aan de hand hoor, ik ben vast excuses aan het verzamelen voor je weet nooit, maar verder gaat alles goed’, stelde ik hem gerust.

Nou enfin, alles weer op orde dus. Polsbandje om, buikje weer gezond. De weersvoorspellingen zien er ondanks de sombere blik van Erwin Krol helemaal niet zo slecht uit: http://www.buienradar.nl/weersverwachting-per-plaats.aspx?naam=nijmegen&type=tekst&modus=uur&lat=5.86&lon=52.19

Kijk, daar heb je wat aan! Tot morgen, we hebben er zin in

 

.

2.Vervolgstappen.

.

Gerrit Jan Griepsma (51)  is eindredacteur van dé Zondagkrant Nijmegen en de Koerier Beuningen en loopt dit jaar voor het eerst de 4Daagse, samen met zijn zoon Bas (23).

.

Het is inmiddels een paar weken en ruim 400 km later en het vertrouwen in een goede afloop van de 4Daagse is met sprongen gestegen. Geen pijn meer na een dag wandelen, geen blaren meer en een in de ogen van mijn hardloopmaatjes verontrustend snel gestegen lol in het wandelen. ‘Dat gaat toch wel weer over’, informeerde Leo, m’n buurman van een paar huizen verderop waarmee ik al honderden kilometers asfalt onder me heb zien verdwijen. ‘Ja hoor’, zo stelde ik hem gerust, ‘maar nu even niet’.

In de afgelopen week zag ik de stad veranderen. Op de Waalkade waar ik dagelijks overheen rijd verrezen in de afgelopen dagen podia, steigers en klokken. De aanblik op al die voorbereidingen voelt heel anders dan vorig jaar.

‘Ik maak daar deel van uit’, ging door me heen. Alsof ze het ook een beetje voor mij aan het opbouwen zijn, haha. Het publiek staat straks op woensdag met een biertje in de hand op de Waalkade, nog een beetje slaperig van de gezellige avond met vuurwerk op dinsdag -toen ik al lang rozig lag te slapen- juist mij aan te moedigen.

Een mens is veel ijdeler dan hij vaak wil toegeven en het is makkelijker om het op te schrijven, gericht tegen  niemand in het bijzonder, eigenlijk meer tegen mezelf, dan het hard op te zeggen. Ik realiseer me nu dat ik het eigenlijk  tegen heel veel mensen zeg en dat menigeen meewarig zal glimlachen. Ach, wat kan het schelen, ik voel me stiekem nu al de held die inderdaad bejubeld en al door het publiek op de Waalkade binnengehaald zal worden.

Ik geef toe dat ik de afgelopen weken de trainingen voor de 4Daagse heb zien veranderen van noodzakelijk kwaad naar een leuke bezigheid.

Een paar weken geleden moest mn vriendin werken tijdens Kleurrijk Hatert. Ik besloot er via een omweg naar toe te wandelen, om daarna samen terug te rijden ( http://www.afstandmeten.nl/index.php?id=652405 ). Alleen, want Bas kon niet. Het was prachtig weer, er waren veel fietsers op de zondagmorgen en ik voelde me vreemd vrij. Opgetogen liep ik mijn kilometertjes met een muziekje op mn MP3. Gazpacho, een Noorse band is mijn nieuwste vondst (Op de foto bovenaan dit stukje: Mikael Krømer - Viool). De band bestaat natuurlijk al lang, maar voor mij is het nieuw >> maak er ook kennis mee: www.gazpachoworld.com. Of luister hier: het nummer Desert Flight, een stevig nummer, dat wel, van hun Cd Tick Tock: http://www.youtube.com/watch?v=KKRZMHOjKYI

Of iets rustiger van dezelfde Cd: The Walk: http://www.youtube.com/watch?v=Z7V7GnkIuxY&feature=related

 Na zo’n 33 km kwam ik aan in Hatert. Na de rust om me heen en mijn muziek was het daar raar druk. Kraampjes met frikandellen en ondergoed en de stevige beats van de muziek; een andere wereld, het kon me niet bekoren. Snel naar huis, naast Yvon in de auto.1. De eerste stap

Vandaag heb ik voor het eerst op mijn nieuwe schoenen gelopen. Ik had speciaal voor de 4Daagse al een paar Brooks gekocht, maar was eigenwijs en dacht het beter te weten dan Toine van Wilderen van Runnersworld waar ik de schoenen aanschafte. ‘Ze zijn te klein Gerrit Jan’, zo waarschuwde hij mij. ‘Nee hoor, dit is hetzelfde model en maat als mijn hardloopschoenen, maar dan in de wandelvariatie.’ Hij keek me glimlachend aan. Zelf maar weten…

Drie weken later was ik terug om mijn verlies te nemen. ‘Nog een paar, Toine. Maatje groter, asjeblieft.’ Twee maten groter werden het op advies van Toine. Ik protesteerde niet deze keer.

Twee geleden liepen Bas en ik voor het eerst 50km ( http://www.afstandmeten.nl/index.php?id=656996 ) Het ging prima, hoewel Bas in de laatste kilometers het helemaal gehad had. Nou ja, hij had een excuus, net weer overgeschakeld naar een dagritme na een aantal nachtdiensten. daar word je niet beter van, weet ook ik uit eigen ervaring. We concludeerden bovendien dat we iets minder snel van start moeten gaan. Ik heb zo’n handige footpod (vooral hardlopers zullen het kennen), die afstand en snelheid meet. Na flink wat finetunen (ze zijn eigenlijk niet gemaakt voor wandelen) is hij nu voor zo’n 99% precies. We liepen vaak met een snelhied van ongeveer 6,4 km/u. Insiders zullen weten dat je dan aardig moet doorstappen. Na deze 50 besluit ik om Bas te motiveren om die snelheid te laten dalen tot een nivo waarop het makkelijk voelt. Die 5,0 km/u als overaal-gemiddelde inclusief pauzes die we ons voorgenomen hebben (Om 14 uur binnen ) halen we toch wel.

Dinsdag 12 juli liepen we samen onze laatste training. Om half 2 haalde Bas me op van mijn werk, 45 km voor de boeg: http://www.afstandmeten.nl/index.php?id=663043

Geleerd van de vorige tochten hield ik streng de hand aan 5,7 km/u. Bas had regelmatig de neiging om sneller te gaan, maar constateerde in de laatste 10 kilometer dat dit een goed idee was.

We liepen in één ruk naar Druten, waarna het na een frietje begon te regenen. ‘Nog even een stukje dijk en dan zijn we al weer in Nijmegen’, grapte ik. Bas kon het niet waarderen. ‘Ik ben geen regenloper’, somberde hij. Gelukkig, we hadden de wind in de rug, dat scheelt nogal met regen. Bas had geen jas bij zich (alweer een goede les geleerd…), maar kreeg de jas van zijn stoere papa, die zich in T-shirtje nat liet regenen. Zo’n joch moet toch een beetje tegen je op blijven kijken haha. Nou ja, het werd ook wel tijd, want in onze fietsvakanties ben ik blij als ik zijn achterlichtje in het vizier kan houden. Stiekem ben ik nog wel een beetje trots dat ik hem met wandelen toch nog de baas ben. Toen ik dat op één van onze wandelingen triomfantelijk tegen hem zei, keek hij me een beetje vuil aan. ‘Ja, voorlopig nog wel.’ Met de nadruk op dat woord voorlopig natuurlijk. We zullen zien.

Nu eerst een weekendje uitrusten. Bas komt gezellig de hele week hier in Millingen bij ons logeren. Samen naar de start en dan na afloop verzorgd worden door Yvon.    

1.De eerste stap

(Foto: Karin Greeber).

Gerrit Jan Griepsma (51)  is eindredacteur van dé Zondagkrant Nijmegen en de Koerier Beuningen en loopt dit jaar voor het eerst de 4Daagse. Voor 4daagsehelden.nl houdt hij een blog bij over zijn voorbereiding en zijn belevenissen tijdens de vier wandeldagen. In de komende dagen werkt hij de verhalen over zijn voorbereiding tot nu toe bij en tijdens de 4Daagse doet hij dat dagelijks, zo rond een uur of 6 ’s avonds. Gerrit Jan loopt de 4Daagse met zijn zoon Bas (23) en loopt om die reden ook de 50 km.

.Nee, het leek me maar niks die 4Daagse. Met 40.000 mensen wandelen in de file. Doe mij maar een rondje in het bos ofzo. Het trok me allemaal zo weinig dat ik in al die jaren dat ik in de regio Nijmegen woon praktisch niets heb meegekregen van de 4Daagse. Achtentwintig jaar lang waren we meestal op vakantie in die derde week van juli en die enkele keer dat we dat niet waren liet ik de wandelaars en de feestvierders links liggen. Tot vorig jaar. Ik moest werken die week en zag op de dag van Wijchen de uitbundige stoet wandelaars bij mijn kantoor voorbij trekken. Tjonge, toch wel gezellig hoor! Ik pakte wat avondjes van de 4daagsefeesten mee en genoot er van. Toen werd het weer stil tot oktober van dat jaar. In het eerste weekend van die maand ging ik een paar dagen met mijn zoon Bas (23) fietsen in Duitsland. Tentje achterop, vader en zoon op pad, zoals elk jaar. Supergezellig! Hij stelde voor om het fietsen in 2011 een keertje over te slaan en de 4Daagse te doen. Zo gezegd, zo aangemeld en toen wachten op de uitslag van de loting.

‘Nu moeten we aan de bak’
“Pap, ik ben ingeloot”, smste hij op een dag. “En jij?” “Slecht nieuws, jongen, ik ook. Nu moeten we aan de bak…”
Ik loop veel hard en tot voor kort beschouwde ik wandelen als het bejaarde zusje van hardlopen. In april heb ik de HanKan-marathon nog gedaan, dus ik dacht ‘als ik 42 kilometer kan hardlopen dan kan ik ook 50 km wandelen’. Vrienden waarschuwden me dat dat optimisme misplaatst was, maar ach, met een minstens zo naïeve zoon ( ‘ik ben jong, dus ook ik hoef niet te trainen…’) besloten we toch even aan ons zelf te bewijzen dat we lachten om zo’n wandeling en liepen op 1 mei ‘out of the blue’ 45 km ( www.afstandmeten.nl/index.php?id=609135 ) . Dat hebben we geweten. Het was een nuttige dag en vooral de volgende. ’s Ochtends kon ik bijna niet meer lopen en met Bas was het niet beter gesteld. Oké, oké, wandelen is ook een echte sport, trainen dus. Petje af voor al die wandelaars, we gaan ons best doen om erbij te horen