4DAAGSEHELDEN.NL

Mevrouw Pollman moedigt wandelaars aan.

NIJMEGEN - Dat je niet de 4Daagse hoeft te lopen om een 4Daagseheld te zijn, bewijst de 90-jarige Wil Peters-Pollmann uit Nijmegen wel. Al sinds jaar en dag staat ze aan de kant van de wandelroute om de deelnemers vol enthousiasme aan te moedigen en ook die laatste wandelaars nog een hart onder de riem te steken.

Zelfs dit jaar is ze weer te vinden aan de Voorstadslaan. Kleindochter Rachel meldde haar aan als held. “Het is een prachtig gezicht zoals mijn oma de lopers aanmoedigt en andersom ook, de lopers moedigen haar aan om vooral te blijven komen kijken.”

Behalve dat ze ieder jaar langs de kant staat, stelde mevrouw Peters-Pollmann ook jaren lang haar huis open voor wandelaars uit het hele land én van over de grenzen. “Dat begon zo in de jaren ‘60, wij zijn er thuis echt mee opgegroeid”, vertelt zoon Rob Peters. “Het werd op een gegeven moment echt een traditie: de laatste avond was één groot feest bij ons thuis. De wandelaars bleven dan nog een nachtje en er was natuurlijk een heleboel ontlading van die vier uitputtende dagen. Het was legendarisch bij ons in de buurt.”

‘Ik hoopte ieder jaar weer dat ze terugkwamen’
Vermoeiend was het ook wel, bekent mevrouw Peters-Pollmann. “Aanvankelijk deed ik het om het geld, dat zeg ik eerlijk. Ik zorgde dat de bedden gereed waren en dat er eten op tafel stond als ze terugkwamen en ik smeerde zelfs hun boterhammen voor onderweg. ’s Avonds was ik dan doodmoe. Maar ik vond het enig en ik hoopte ieder jaar weer dat ze terugkwamen.” En dat deden ze ook: na een aantal jaren had mevrouw Peters-Pollmann een groepje wandelaars om zich heen verzameld die ieder jaar bij haar logeerden. Een bont gezelschap, waaronder een man uit Haarlem, een Zwitser en vier Noren. “Daar zijn heel hechte vriendschappen uit ontstaan, het waren echt onvergetelijke jaren met z’n allen. Met die Haarlemmer schrijf ik bijvoorbeeld nog, de anderen zijn helaas overleden.”

‘Ik droom zelfs van de 4Daagse’
Inmiddels woont mevrouw Peters-Pollmann in een verpleeghuis en is er een einde gekomen aan de opvang van wandelaars. Minder gepassioneerd over de 4Daagse is ze er niet door geworden. “Ik kijk het hele jaar uit naar de 4Daagse, ik droom er zelfs van.” Rachel heeft bewondering voor haar oma, zoals ze ieder jaar weer langs de kant zit tussen al het feestgedruis. “Op de Voorstadslaan zitten we precies tussen twee cafés in, dus dat geeft een heleboel drukte en lawaai. Oma vindt dat allemaal niet erg, die doet gewoon mee. En wandelaars reageren zo positief op haar, ze roepen regelmatig iets in de trant van: “Hé oma, bent u er weer” of ze klappen voor haar. Ze zijn blij dat iemand van haar leeftijd en in een rolstoel hen nog aan komt moedigen, en daar wordt oma weer blij van. Vaak laat ze dan ook een traantje, dan denkt ze aan alle mooie herinneringen. In mijn ogen is ze een echte held en ik denk ook voor alle wandelaars die haar aanmoedigingen heel erg waarderen.”

Reageren op dit verhaal?
Reageren op dit verhaal? Of een reactie achterlaten voor mevrouw Pollman? Laat dan hieronder uw reactie achter.

Dit artikel werd aangemaakt op woensdag 6 juli 2011 om 10:10 en werd geplaatst in Helden. U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie plaatsen, of een trackback doen van je eigen site.